…..

İki yıl önce yine böyle bir amaç için yazdığım “The End of The #Chapter21” isimli yazıma “Her yaşında güzel olan insanlar bildiğim için her yaş güzeldir elbet” diye başlamıştım. Bu yazı için de bir giriş cümlesi yazmam gerekiyordu haliyle ve ben bir süredir bu konuda oldukça kötü olduğum için giriş kısmını böyle geçiştiriyorum.


Durup düşündüğümde geçen bu yılımla ilgili söyleyebileceğim en özet şeyin bu yılın hayatımın en iz bırakan yılları arasında ilk üçe kesin oynayacağı gerçeğidir. Başlangıcından sonuna kadar o kadar çok çeşitli duygu yaşadım ki…

Her ne kadar ara ara yine de yalnızlık hissine kapılsam da en çok bu yıl dünyamın ne kadar da kalabalık olduğunu hissedip hissettiğim her an bunu hissettiren herkes için şükrettim.

Birçok kelimenin tanımı ve onlara yüklediğim anlamlar en çok bu yıl değişti.

İlkokulda bir şiir dinletisinde dinlediğim ve sonrasında en sevdiğim şiirlerden biri olan “Aşka ve Sevgiye Dair” şiirinin dizelerinin anlamının en çok bu yıl farkına vardım. Evet aşk ikidir, sevgi bir.

Hep kaçtığım, hiç cesaret edemediğim benim için önemli birçok şeyle en çok bu yıl yüzleştim.

O kadar depresif takıldım ki “kronik melankolik” olduğumu düşündürdüm. -değilimdir inş xd-

Öyle içten güldüğüm anlar oldu ki “Senin hiç böyle içten güldüğünü görmemiştim.” dedirttim.

Sevdim, sevildim, yalnız kaldım, kalabalık hissettim, daraldım, bunaldım, bunalttım, heyecanlandım, heyecanlandırdım, mutlu oldum, mutlu ettim, çaresiz hissettim, vazgeçtim, vazgeçirildim, vazgeçirttim, başardım, ıskaladım, şaşırdım, şaşırttım, hayal kırıklığına uğradım, hayal kırıklığına uğrattım, üzüldüm, üzdüm, cesur hissettim, korktum, güldüm, ağladım, ağlattım ve daha nicesi… Tüm bu yüklemleri yazarken herbirine sebep olan her iyi şeyleri olduğu gibi kötü şeyleri de anımsayacağım tabii ki. Ama o kötü gibi görünen her şey aslında belki de hayatımda bu yıl olan sayısız iyi şeylerin olması içindir. Kim bilir?